Γιατί μας θυσίασε η Ευρώπη;

Γιατί μας θυσίασε η Ευρώπη;

δρ. Χ. Κεχαγιάς, Wed, 27/07/2011 – 13:24 — Mediasoup | http://www.mediasoup.gr/node/38238

«το … selective Καθαρτήριο»

Πήραμε παράταση του προσδόκιμου επιβίωσης

Ειλικρινά αναρωτιέμαι εάν πρέπει να νιώθουμε ευτυχείς ή δυστυχείς με την «οριστική» διευθέτηση του Ελληνικού ζητήματος από την ευρωπαϊκή οικογένεια, μετά το πέρας των εργασιών της πρόσφατης συνόδου κορυφής. Προσωπικά βλέπω την τελική διευθέτηση σαν «παράταση του διαθέσιμου χρόνου ζωής», «του προσδόκιμου επιβίωσης» όχι της Ελλάδας, αλλά της ίδιας της Ευρώπης. Όταν λοιπόν μιλώ για καθαρτήριο της Ευρώπης, εννοώ το τελικό στάδιο που η Ευρώπη ζητά να αποκαθάρει τον εαυτό της από τα μιάσματα του παρελθόντος (της). Βέβαια, θεσμικά, οργανικά, τυπικά, νομικά η Ελλάδα ανήκει στην ευρωπαϊκή οικογένεια, αλλά όχι για πολύ. Διότι εκχωρώντας το σύνολο σχεδόν των κυριαρχικών της δικαιωμάτων σε τραπεζίτες ιδιώτες και μη, της ευρω-οικογένειας για τις επόμενες δεκαετίες, απεμπολεί ταυτόχρονα και το δικαίωμα ύπαρξής της ως χώρα (τα περί έθνους, λαού κλπ. τα αφήνω προσωρινά στην άκρη). Και τί περιμέναμε; Ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα ήταν μια ‘χαλαρή ένωση’ αυτόνομων χωρών; Ή μία ομοσπονδία αμερικανικού τύπου; μήπως η (νέα) Ευρώπη θα είναι το πλέον μοντέρνο ολοκληρωτικό Κράτος του 21ου αιώνα με κυκλώπεια γραφειοκρατική δομή και αυταρέσκεια ασυνείδητου και ανιστόρητου ναρκίσσου;

Γιατί όλοι ξαφνικά ήθελαν να μας σώσουν;

Ας εξηγηθώ. Εδώ και πολλούς μήνες αναζητούμε τους λόγους για τους οποίους η Ευρώπη, το ΔΝΤ, οι αγορές, οι κερδοσκόποι κλπ. θέλουν να πτωχεύσουμε. Οι πλέον πειστικές αναφορές πλέκονται γύρω από το περίφημο ζήτημα του «στοιχήματος» της χρεωκοπίας, του κτυπήματος του αδύναμου κρίκου της ευρωζώνης από το δολάριο, το γιεν κλπ. Ταυτόχρονα, η τρόικα, και τελευταία περισσότερο από ποτέ, η ίδια η ευρωπαϊκή οικογένεια επιθυμεί διακαώς να μας σώσει, με το πρόσχημα είτε της παροχής βοήθειας σε ένα κράτος-μέλος, είτε της ειδικής διάσωσης της Ελλάδας, που δεν πρόκειται να επαναληφθεί στο μέλλον (γιατί άραγε; Για να φοβίσει τους επίδοξους μιμητές μας ή γιατί απλά δε θα υπάρχει μέλλον ευρωπαϊκών χωρών όπως ιστορικά τις ξέραμε;) Και πράγματι, ο γαλλογερμανικός άξονας, ιδίως η οριστική απόφαση του Γάλλου Προέδρου και η αταλάντευτη στάση του (για το γαλλικό ‘Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο’), που συνοδεύτηκε από το σύνθημα της καγκελαρίου Μέρκελ, για τη δημιουργία μιας νέας εικόνας της Ευρώπης, σύμφωνης με το γερμανικό υπόδειγμα, σφράγισαν την τελευταία δραματικής εντάσεως σύνοδο κορυφής.

Ανανεώθηκε η άδεια ασκήσεως (του αρχαιότερου) επαγγέλματος

Πράγματι, ολόκληρη η ευρωπαϊκή οικογένεια παρακολούθησε με αγωνία τις εναγώνιες προσπάθειες της Ελληνικής Κυβέρνησης να σώσει την Ε.Ε. – ποιά Ε.Ε.; την Ευρώπη, τον κόσμο ολόκληρο – από την πτώχευση. Οι προσπάθειες στέφθηκαν από απόλυτη επιτυχία, τόσο απόλυτη που αφειδώς η ίδια οικογένεια άνοιξε τις κάνουλες για να εισρεύσει το νέο χρήμα της 5ης δόσης. Κοινώς μας ανανέωσε την άδεια ασκήσεως του αρχαιότερου επαγγέλματος για τους επόμενους μήνες. Ωστόσο, αυτή η κυκλώπεια οικογένεια μαλώνει. Εντάξει δε μαλώνει και πολύ, εξευτελίζει περισσότερο, σε κάνει να νιώθεις ότι ο μπουρτζόβλαχος δεκανέας του στρατοπέδου της χούντας της επταετίας, με μόρφωση φλοίδας δέντρου, σε καθυβρίζει κόσμια, αλλά… η ευρωπαϊκή οικογένεια μας αγαπάει. Τώρα, γιατί μας αγαπάει δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω. Ίσως γιατί όλοι οι ‘προστάτες’ λένε στις ετέρες ότι τις ‘αγαπούν’. Κι εκείνα τα χαϊβάνια τους πιστεύουν.

Η Ελληνίδα σκλάβα με το … μουστάκι του Jeremy Clarkson

Αντίθετα, ‘Η Ευρώπη δεν αγαπάει διόλου την Πορτογαλία’! Διότι, η συν-ετέρα μας της νότιας γειτονιάς, έκανε το λάθος να κάμει όλες τις χάρες και τα κουνήματα στην πατερναλιστική διοίκηση της ευρωπαϊκής οικογένειας, μέχρι και απόλυτη συναίνεση κατάφερε, αλλά ένας από τους τρεις Οίκους που (μας) εκδίδει (εις) την αξιολόγησή του, την υποβίβασε σε junk (bond rating). Κοινώς την κατέστησε κι αυτή του … πεταματού. Κυριολεκτικώς για ελάχιστα δις ευρώ. Όμως η Ελλάδα έχει κάτι το διαφορετικό. Την Ελλάδα δεν τους φθάνει να την εκπορνεύσουν, αλλά επιθυμούν διακαώς να την καταστήσουν και σκλάβα της Ευρώπης (το λένε από την Guardian μέχρι το Courrier International. Μάλιστα, πριν 3 περίπου χρόνια, ο έγκριτος δημοσιογράφος του BBC και της Sun, Jeremy Clarkson, είχε φαντασιωθεί την Ελλάδα σαν ένα παλιό WC, με τις Ελληνίδες να έχουν … μουστάκι). Μα τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα στις γειτονιές και στα καφενεία: «Αλλά γιατί βρε παιδί μου;» «Τί έχουν πάθει με την Ελλάδα;» «Τί θέλουν τέλος πάντων από τη φτωχή και τίμια Ελλαδίτσα;» Απάντηση: ό,τι θέλει κάθε καλός κατακτητής: τα πάντα! Όχι μόνο γη και ύδωρ, αλλά και τα σώματα και τα πνεύματα και το παρόν και το μέλλον. Το πρόβλημα δεν είναι τί θέλει εκείνος, αλλά τί έκανε και τί κάνει η … Ελλαδίτσα.

Η καραντίνα δούλεψε ( … προσωρινά για τους Ιταλούς )

Διότι πράγματι, όλη η Ευρώπη ήθελε να μας σώσει, για διάφορους λόγους: από τα μικροσυμφέροντα της αύξησης των εισοδημάτων χωρών (όπως η Γερμανία) λόγω της ευνοϊκής (για εκείνην) διαχείρισης των επιτοκίων δανεισμού (ένθεν και ένθεν), τις ‘εμπράγματες εγγυήσεις’ (δηλαδή ‘γη και ύδωρ’) προς το EFSF που ζήτησε η Φινλανδία, την απομόνωση της ‘επιδημίας’ στα οικονομικά σύνορα (όποια κι αν είναι αυτά) της Ελλάδας και τη μη άμεση επέκταση της … πανδημίας στην Ιταλία κλπ. Προσωπικά, πιστεύω ότι περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα στην Ευρώπη, εκείνοι που ήθελαν εν τοις πράγμασι να σώσουν το ελληνικό ζήτημα είναι οι ΗΠΑ (αλλά λεπτομερώς δεν μπορώ να επεκταθώ εδώ).

Σαν το Χάνσελ και τη Γκρέτελ έξω από το σπίτι της μάγισσας

Όπως και να ‘χει το πράγμα, γεγονός είναι ότι σωθήκαμε από τη χρεωκοπία, όπως έχουμε συνηθίσει να σωζόμαστε τα τελευταία χρόνια σε κάθε δύσκολη (αλλά και σε κάθε εύκολη) – τελευταία – στιγμή (θυμηθείτε τις επιδοτήσεις καλλιεργειών, τις υπέρογκες αποζημιώσεις, την κατασπατάληση ευρωπαϊκού και ελληνικού χρήματος σε ανολοκλήρωτα και ατελέσφορα έργα κλπ.). Προσωπικά δεν θεωρώ επ’ ουδενί ότι ‘σωθήκαμε’. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι έχουμε βρεθεί σαν τον Χάνσελ και τη Γκρέτελ να γλείφουμε τα χείλη μας έξω από το σπίτι της μάγισσας, επειδή μες στην πείνα μας, είδαμε ότι οι τοίχοι της … διάσωσής μας είναι κατασκευασμένοι από ψωμί, γλυκίσματα και άφθονη ζάχαρη. Μόνο που εμείς δεν πρέπει να φαντασιωνόμαστε ότι θα ξεγελάσουμε τη μάγισσα και θα την ψήσουμε στο φούρνο αντί για τα αδερφάκια, αλλά ακριβώς το αντί-θετο. Θα μας φάνε και θα το ευχαριστηθούμε κιόλας.

Η θυσία της πιο όμορφης και πιο άσχημης κόρης της Ευρώπης

Σε αυτή την περίπτωση, η Ελλάδα διαδραματίζει το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου, του φαρμακού. Είναι το ομορφότερο και το α-μορφότερο ζώο της Ευρώπης και πρέπει, σε αυτό το γύρισμα του χρόνου να «άρει τις αμαρτίες του ευρωπαϊκού κόσμου». Όχι κύριοι, δεν πιστεύω σε θεωρίες συνομωσίας, ούτε ότι θα μας σώσει τελευταία στιγμή κάποιο εξωφυσικό πλάσμα καβάλα στο ιπτάμενο άρμα του. Θεωρώ ότι εξ αιτίας των επιλογών των κυβερνήσεων των μετεμφυλιακών (και όχι μόνο μεταπολιτευτικών) χρόνων, βγάλαμε τα ματάκια μας με τα ίδια μας τα χέρια και συνεχίζουμε ακάθεκτοι, δίχως σχέδιο, χωρίς στρατηγική, να διαλυόμαστε με τον καιρό σαν καρυδότσουφλο έρμαιο πάνω στο κύμα. Γι’ αυτόν το λόγο, φωνάζουμε με τη μοιρολατρική μας ηδυπάθεια, εδώ και καιρό, προς κάθε κατεύθυνση ότι ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΘΥΜΑ.

Τα χρυσωμένα κέρατα

Και γι’ αυτό, προσωρινά, με (δημοσιογραφικές) φανφάρες και πολιτικάντικα σκοτεινά τελετουργικά απομακρύνεται η χώρα σταθερά από το σώμα της ευρωπαϊκής οικογένειας. Σαν εκείνη την αρχαία Κόρη. Βέβαια, η Κόρη έχει δεχθεί την ανάλογη προετοιμασία: την έχουν κε-ντήσει με πρόχειρα ευτελή τσιγγάνικα ρούχα, την έχουν στολίσει με γιορντάνια από σύκα, αγριοκρέμμυδα και σκύβαλα, της έχουν στύψει μοσχολέμονα στο κορμί και την έχουν λιβανίσει μήνες ολόκληρους με τα πιο ευωδιαστά αρώματα της ανατολής … τα χρυσωμένα ψεύτικα κέρατα στο κεφάλι, τα κεράκια και τα θυμιάματα διαμορφώνουν απλώς την τελική βίαιη έξοδο…

Τα τριάκοντα αργύρια επειδή δεν τίμησε την … υπογραφή

Στα χέρια της σφίγγουν γερά 30 κελύφη σαλιγκαριών, σαν σε εκείνο τον προδότη που ‘δεν ετίμησε την υπογραφή του’ και προτίμησε εκουσίως την προδοσία της «οικογένειας». Ταυτόχρονα, της κλείνουν με νόημα το μάτι, της δείχνουν με το δείκτη του χοντρού τους χεριού πως πρέπει να σωπάσει και … μετά αρχίζει η μεγάλη διαπόμπευση. Η Κόρη-το μίασμα (πλέον) της Ευρώπης πρέπει να περάσει από όλα τα σοκάκια των Βρυξελλών, τα σκανδιναβικά φιόρδ και τα ελβετικά καντόνια, να φτύσουν πάνω της όλες οι κάστες και οι φυλές της μεγάλης οικογένειας, μέχρι να καταλήξει –ανήμπορο ον- σε κάποια κοντινή βαθιά λίμνη, σε ποτάμι ή καλύτερα στην πλατιά θάλασσα της Μεσογείου. Το μαύρο όμορφο πρόβατο πρέπει να γκρεμοτσακιστεί για το καλό της Ευρώπης.

Η χώρα γίνεται το Καθαρτήριο ή προάστιο της Ευρώπης

Και ποιός περιμένατε δηλαδή να θυσιαστεί; Ο ξανθός βορειοευρωπαίος, ο φλεγματικός βρετανός, ο παχύσαρκος κάτοικος της Βαλτικής ή ο νεοδυτικός τύπος λευκογιακά του παρακράτους της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών; Πρέπει να θυσιαστεί «ο αντ’ αυτού», το διπλό του ηγεμόνα, ‘αυτό’ που βρίσκεται στον πάτο του πηγαδιού, ο ‘εξαποδώ’ της Ευρώπης. Έστω και συμβολικά, με όστια ή με πρόσφορο, το ανάποδο ομοίωμα της ευρωπαίας βασίλισσας πρέπει να προσφερθεί στο κοινό νεκρόδειπνο της ίδιας της Ευρώπης. Με την αναγκαία συνακόλουθη καθολική προσευχή υπέρ των νεκρών … ώστε οι λοιποί αμαρτωλοί να μετανοήσουν άπαξ δια παντός για τις πράξεις τους και να εξαγνιστούν για το μέλλον, προκειμένου να τους επιτραπεί εκ νέου η ανάβαση στην κορυφή του βουνού, όπου βρίσκεται η Εδέμ του τυποποιημένου νεοδυτικού-ευρωπαϊκού τύπου ανθρώπου.

Επιτέλους ιστορικά δικαιωνόμαστε: Η (νέα) Ευρώπη ξεκινά από την Ελλάδα

Η ελληνίδα Κόρη πρέπει λοιπόν να προετοιμαστεί για τη θυσία (αφού η Ευρώπη έκανε προηγουμένως … ό,τι μπορούσε για να τη «σώσει», ταΐζοντάς τη με το παραπάνω) και τελικώς να διαμελιστεί και να προσφερθεί σαν σε βακχικό όργιο, ιερή βορά και σφάγιο στους οικονομικούς Τιτάνες – συνδαιτυμόνες που κάθονται δήθεν σαν απόλυτοι ιερουργοί καβάλα στη νέα ευρωπαϊκή Τράπεζα. Μην σας τρομάζει. Το όργιο έχει αρχίσει εδώ και καιρό, που είμαστε πάνω στο τραπέζι, αλλά δεν το έχουμε καταλάβει, γιατί δε μας έκαιγε – λέει – η φλόγα του καθαρτηρίου. Και για να μην είμαστε πεσιμιστές, ας αναθαρρήσουμε λίγο και ας αναλογιστούμε ότι – για άλλη μια φορά – η (νέα) Ευρώπη ξεκινά από εκεί που τελείωσε το 2011: από την Ελλάδα.

Ο Χρήστος Κεχαγιάς είναι διδάκτωρ Κοινωνιολογίας Παντείου Πανεπιστημίου (Πηγή φωτογραφίας: Eurokinissi)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s